Uzay aracı nasıl çalışıyor, nerede olduklarını ve bundan sonra ne olacağını nasıl bileceğiz? Bu yanıtlar NASA/JPL kaynaklarını kullanıyor ve izleyicinin okumalarını açıklıyor.
Kaynaklar kontrol edildi .
Voyager'ler nereye gidiyor? başladıkları, şu anda nerede oldukları ve yolculuklarının neden farklı olduğu.
Her iki uzay aracı da heliopozun ötesinde, yıldızlararası uzayda bulunuyor. Voyager 1 bu sınırı 2012'te ve Voyager 2 ise 2018'te geçti. Bu, uzaktaki Oort Bulutu'nu da geçtikleri veya Güneş'in çekim etkisinden kurtuldukları anlamına gelmez.
Ana sayfa izleyici, onların Dünya'ya ve Güneş'e olan mevcut mesafelerini gösterir. Sabit bir mesafeyi burada tekrarlamıyoruz çünkü o, zamana ve Dünya'nın hareketine göre değişiyor.
Voyager 2, 20 Ağustos'ta 1977, ardından Voyager 1, 5 Eylül'de piyasaya sürüldü. Her ikisinin de başlangıçta Jüpiter, Satürn, halkaları ve büyük uydularını ayrıntılı olarak incelemesi amaçlanmıştı.
Voyager 2'in yörüngesi Uranüs ve Neptün'e doğru devam etme olasılığını korudu. Görevin uzantıları daha sonra bu fırsattan yararlandı.
Voyager 1 Jüpiter ve Satürn'ün yanından geçti. Voyager 2 Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün'ü ziyaret etti. Bunlar yakın uçuşlardı: Uzay aracı bu gezegenlerin yörüngesinde kalmıyordu.
Her iki görev de ayları, halkaları ve gezegenlerin etrafındaki ortamları gözlemledi. Dolayısıyla farklı rotaları farklı bilimsel fırsatlar sunuyordu.
Fırlatma sırası mesafe sırasını belirlemez. Voyager 1, Jüpiter ve Satürn'e daha hızlı ve daha kısa bir yörüngeye sahipti ve her ikisine de Voyager 2'ten önce ulaştı.
Satürn ve Titan'la karşılaşması onu gezegen düzleminin dışına çıkardı. Voyager 2, Uranüs ve Neptün'e doğru devam etti. Şu anki ayrılıkları bu yörüngelerden ve yerçekimi yardımlarından kaynaklanmaktadır.
Heliosferin sınırındaki ve ötesindeki çevreyi inceliyor: manyetik alanlar, parçacıklar ve plazma dalgaları. İki farklı yönde yapılan ölçümler, güneş rüzgârının şekillendirdiği bölgenin çevredeki yıldızlararası ortamla nasıl buluştuğunu açıklamaya yardımcı oluyor.
Orijinal aletlerin tümü çalışır durumda kalmıyor. Günümüzün çalışan araçları orijinal deneylerden ayırt edilmelidir ve herhangi bir durum listesinde ne zaman kontrol edildiği belirtilmelidir.
Hayır. Satürn'den sonra Voyager 1 gezegenler düzleminin üzerine çıktı; Neptün'den sonra Voyager 2 onun altında devam etti. Yukarı ve aşağı, uzaydaki mutlak yukarı ve aşağıyı değil, ekliptiği ifade eder.
Kilometre cinsinden mesafe tek başına yönü tanımlamaz. Haritamız bunu göstermek için JPL konum vektörlerini kullanıyor ancak gezegen yörüngeleri ve bölgelerin sınırları şematik kalıyor.
Uzay aracını nasıl takip ediyoruz, onlarla nasıl iletişim kuruyoruz ve okumalarını nasıl yorumluyoruz.
Derin Uzay Ağı ile radyo izleme yoluyla. Sinyal seyahat süresi mesafe bilgisi sağlar; Doppler kayması olarak bilinen frekans değişiklikleri, uzay aracının hareketi hakkındaki bilgileri ortaya çıkarır.
Gözlemler bir yörünge modeliyle birleştirilir. Bu ne uzay aracının Dünya'dan çekilmiş bir fotoğrafı ne de sıradan bir GPS alıcısının sağladığı bir konumdur. Web sitemiz sonuçta ortaya çıkan JPL Horizons efemeridlerini kullanıyor.
Hayır. Tarayıcı, depolanan NASA/JPL Horizons yörünge verilerini yükler ve geçerli zamanın konumunu hesaplamak için zaman noktaları arasında enterpolasyon yapar. Okumalar, uzay aracına yeni bir radyo bağlantısı gerekmeden sürekli olarak değişebilir.
Verilerin tarihi ve hesaplamanın saati farklıdır. Sorunsuz bir şekilde değişen sayaç, web sitesinin uzay aracının anlık teknik durumunu otomatik olarak bildiği anlamına da gelmez.
Uzay aracı, bilgileri ana anteni aracılığıyla radyo yoluyla iletir. Derin Uzay Ağındaki büyük antenler onu Dünya'dan alıyor; bu ağ aynı zamanda diğer gezegenler arası görevleri de destekliyor.
Komutlar diğer yönde, Dünya'dan uzay aracına doğru hareket eder. Ana anteni uygun şekilde yönlendirilmelidir, dolayısıyla yönünü korumak operasyonların önemli bir parçasıdır.
Radyo sinyalleri boşlukta ışık hızıyla hareket eder. Bu hızda bile gezegenler arası mesafeleri geçmek bir anda olmuyor. İlk önce bir komut uzay aracına ulaşmalıdır ve yanıt daha sonra dönüş yolculuğunu gerçekleştirmelidir.
İzleyici tek yön ve gidiş-dönüş seyahat sürelerini gösteriyor. İkincisi, komut işleme gecikmelerini ve planlanmış iletişimlerin beklenmesini hariç tutar. Hesaplama aynı zamanda Dünya'nın ve uzay aracının iletim sırasındaki hareketini de hesaba katar.
Her uzay aracında üç radyoizotop termoelektrik jeneratör bulunur. Plütonyum-238'in radyoaktif bozunmasından kaynaklanan ısıyı elektriğe dönüştürüyorlar. Bu nedenle güçleri güneş panellerinden gelmiyor.
Kullanılabilir elektrik gücü giderek azalır. Ekip bunu bilim araçları, iletişim, ısıtıcılar ve diğer sistemler arasında paylaştırmalıdır. Takipçimizde kalan plütonyum yüzdesi, kalan elektrik gücü yüzdesi değildir.
Diğer bilimsel cihazlara güç ve hafıza kazandırmak amacıyla kameralar kapatıldı. Kontrol yazılımları da kaldırıldı. Voyager 1'in son görüntüleri 1990'ten alınmıştır.
Galerimiz arşiv görüntüleri veya bu verilerin daha sonra işlenmesini içerir. Uzay aracının bir örneği canlı kamera görüntüsü değildir. Bilim misyonuna devam etmek fotoğrafçılığa devam etmek anlamına gelmiyor.
Dünya Güneş'in etrafında dönüyor. Yılın bir bölümünde uzay aracı Güneş'ten dışarıya doğru devam ederken bile aralarındaki mesafeyi azaltacak şekilde bir uzay aracına doğru hareket eder.
Bu nedenle negatif mesafe değişikliği, tek başına bir hata veya uzay aracının geri döndüğüne dair bir işaret değildir. Güneş'e göre hız ile Dünya'ya göre mesafe değişimini birbirinden ayırıyoruz.
Bazı sorunlar, yazılımı veya işletim prosedürlerini değiştirerek çözülebilir, ancak bu, hasarlı bir bileşenin fiziksel olarak değiştirilmesi anlamına gelmez. Nisan 2024'te ekip, etkilenen yazılım kodunu diğer bellek konumlarına taşıyarak Voyager 1'ten okunabilir mühendislik verilerini geri yükledi.
Müdahaleler dikkatli teşhis gerektirir ve sinyalin uzun seyahat süresine izin vermelidir. Bu başarı, her arızanın Dünya'dan onarılabileceği anlamına gelmiyor.
Gelecek ve belirsizliğin devam ettiği yerler hakkında neler söyleyebiliriz.
Heliopause'u, yani heliosferin sınırını geçtiler ve yıldızlararası ortama girdiler. Ancak Güneş Sistemi, Güneş'e kütleçekimsel olarak bağlı nesneler tarafından tanımlanıyorsa, bu aynı zamanda uzay aracının önünde yer alan uzaktaki Oort Bulutu'nu da içerir.
Dolayısıyla heliosferden ayrılmak, tüm Güneş Sisteminin ötesine geçmekle veya Güneş'in yerçekiminin etkisinin durduğu bir yere ulaşmakla karıştırılmamalıdır.
Hayır. Yetersiz elektrik, aletleri ve iletişimi sınırlar, ancak kendisi uzay aracının hareketini durdurmaz. NASA, iletişim kesildikten sonra bile uçuşa devam ettiklerini anlatıyor.
Bilim ölçümlerinin sonu, radyo iletişiminin sonu ve fiziksel uzay aracının devam eden yolculuğu, tek bir olay değil, farklı şeylerdir.
Garantili bir son tarih olarak değil. İşlemler mevcut güce, sıcaklıklara, bileşenlerin durumuna ve hangi güç tasarrufu değişikliklerinin başarılı olduğuna bağlıdır. Bu nedenle NASA, gelişen tahminleri ve belirli operasyonel kararları yayınlar.
Plütonyum bozunumunu son sinyal için sabit bir tarihe dönüştürmüyoruz. Arşivlenmiş bir makaledeki eski bir tahmin, otomatik olarak geçerli bir güncel plan değildir.
Her biri bir Altın Plak taşır: Dünya'dan gelen görüntülerin, seslerin, müziğin ve selamlamaların fiziksel kaydı. Kapağında oynatma talimatları ve mesajın kaynağıyla ilgili bilgiler yer alıyor.
Birinin kaydı bulma ihtimali bunun gerçekleşeceğine dair bir tahmin değildir. Bu, belirli bir uygarlıkla planlı iletişim değil, bu olasılığa yönelik taşınan bir mesajdır.