فضاپیما چگونه کار می کند، چگونه می دانیم کجا هستند، و چه اتفاقی می افتد؟ این پاسخ‌ها از منابع NASA/JPL استفاده می‌کنند و خوانش‌های ردیاب را توضیح می‌دهند.
منابع بررسی شده .
Voyager از کجا شروع شد، اکنون کجا هستند و چرا سفرهای آنها متفاوت است.
هر دو فضاپیما فراتر از هلیوپوز، در فضای بین ستاره ای هستند. Voyager 1 از این مرز در 2012 و Voyager 2 در 2018 عبور کرد. این بدان معنا نیست که آنها از ابر اورت دوردست نیز عبور کرده اند یا از نفوذ گرانشی خورشید فرار کرده اند.
ردیاب صفحه اصلی فواصل فعلی آنها را از زمین و خورشید نشان می‌دهد. ما در اینجا یک فاصله ثابت را تکرار نمی کنیم زیرا با زمان و با حرکت زمین تغییر می کند.
Voyager 2 در 20 اوت 1977 راه اندازی شد و به دنبال آن Voyager 1 در 5 سپتامبر عرضه شد. هر دو در ابتدا برای مطالعه دقیق مشتری، زحل، حلقه‌هایشان و قمرهای بزرگشان در نظر گرفته شده بودند.
مسیر Voyager 2 امکان ادامه به اورانوس و نپتون را حفظ کرد. متعاقباً برنامه‌های افزودنی مأموریت از این فرصت استفاده کردند.
Voyager 1 از کنار مشتری و زحل عبور کرد. Voyager 2 از مشتری، زحل، اورانوس و نپتون بازدید کرد. اینها پروازهای نزدیک بودند: فضاپیما در مدار آن سیارات باقی نماند.
هر دو مأموریت همچنین قمرها، حلقه‌ها و محیط‌های اطراف سیارات را رصد کردند. بنابراین مسیرهای مختلف آنها فرصت های علمی متفاوتی را ارائه می دهد.
ترتیب راه اندازی ترتیب فاصله را تعیین نمی کند. Voyager 1 مسیر سریع‌تر و کوتاه‌تری به مشتری و زحل داشت و قبل از Voyager 2 به هر دو رسید.
برخورد آن با زحل و تیتان، آن را از صفحه سیارات خارج کرد. Voyager 2 به سمت اورانوس و نپتون ادامه یافت. جدایی فعلی آنها از این مسیرها و کمک های گرانشی ناشی می شود.
محیط را در لبه هلیوسفر و فراتر از آن مطالعه می کند: میدان های مغناطیسی، ذرات و امواج پلاسما. اندازه‌گیری‌ها در دو جهت مختلف به توضیح چگونگی برخورد ناحیه شکل‌گرفته توسط باد خورشیدی با محیط بین‌ستاره‌ای اطراف کمک می‌کند.
همه ابزارهای اصلی فعال نیستند. ابزار کار امروزی باید از آزمایش‌های اصلی متمایز شود، و هر فهرست وضعیت باید زمان بررسی آن را مشخص کند.
خیر. بعد از زحل، Voyager 1 بالای صفحه سیارات حرکت کرد. پس از نپتون، Voyager 2 در زیر آن ادامه یافت. بالا و پایین به دایره البروج مراجعه کنید، نه یک بالا و پایین مطلق در فضا.
فاصله بر حسب کیلومتر به تنهایی جهت را توصیف نمی کند. نقشه ما از بردارهای موقعیت JPL برای نشان دادن آن استفاده می‌کند، در حالی که مدارهای سیاره‌ای و مرزهای مناطق شماتیک باقی می‌مانند.
چگونه فضاپیما را ردیابی می کنیم، با آنها ارتباط برقرار می کنیم و خوانش آنها را تفسیر می کنیم.
از طریق ردیابی رادیویی با شبکه Deep Space. زمان سفر سیگنال اطلاعات مسافت را فراهم می کند. تغییرات فرکانس، که به عنوان جابجایی داپلر شناخته می شود، اطلاعاتی را در مورد حرکت فضاپیما نشان می دهد.
مشاهدات با یک مدل مسیر ترکیب می شوند. این نه عکسی از فضاپیما از زمین است و نه موقعیتی که توسط یک گیرنده GPS معمولی ارائه شده است. وب‌سایت ما از گذر زمان‌های JPL Horizons استفاده می‌کند.
خیر. مرورگر داده‌های مسیر NASA/JPL Horizons ذخیره شده را بارگیری می‌کند و بین نقاط زمانی آنها را درون‌یابی می‌کند تا موقعیت را برای زمان فعلی محاسبه کند. خوانش ها می توانند به طور مداوم بدون اتصال رادیویی جدید به فضاپیما تغییر کنند.
تاریخ داده‌ها و زمان محاسبه متفاوت است. تغییر آرام شمارنده همچنین به این معنی نیست که وب سایت به طور خودکار از وضعیت فنی فوری فضاپیما مطلع است.
سفینه فضایی اطلاعات را از طریق رادیو از طریق آنتن اصلی خود ارسال می کند. آنتن های بزرگ در شبکه فضای عمیق آن را روی زمین دریافت می کنند. این شبکه همچنین از سایر ماموریت های بین سیاره ای نیز پشتیبانی می کند.
فرمان‌ها به سمت دیگری حرکت می‌کنند، از زمین به فضاپیما. آنتن اصلی آن باید به درستی اشاره کند، بنابراین حفظ جهت آن بخش مهمی از عملیات است.
در سیگنال‌های رادیویی با سرعت حرکت می‌کنند. حتی با این سرعت، عبور از فواصل بین سیاره ای آنی نیست. یک فرمان ابتدا باید به فضاپیما برسد و پاسخ سپس سفر بازگشت را انجام می دهد.
ردیاب زمان سفر یک طرفه و رفت و برگشت را نشان می دهد. دومی تاخیرهای پردازش فرمان و انتظار برای ارتباطات برنامه ریزی شده را استثنا نمی کند. این محاسبه همچنین حرکت زمین و فضاپیما را در حین انتقال محاسبه می‌کند.
هر فضاپیما دارای سه genermotorelecotope است. آنها گرمای حاصل از تجزیه رادیواکتیو پلوتونیوم-238 را به برق تبدیل می کنند. بنابراین نیروی آنها از صفحات خورشیدی نمی آید.
توان الکتریکی موجود به تدریج کاهش می‌یابد. تیم باید آن را بین ابزارهای علمی، ارتباطات، بخاری ها و سایر سیستم ها تخصیص دهد. درصد پلوتونیوم باقیمانده در ردیاب ما، درصد توان الکتریکی باقیمانده نیست.
دوربین‌ها برای سایر ابزارهای علمی به قدرت و حافظه آزاد خاموش شدند. نرم افزار کنترل آنها نیز حذف شد. آخرین تصاویر Voyager 1 به سال 1990 برمی‌گردد.
گالری ما حاوی تصاویر آرشیوی یا پردازش بعدی آن داده‌ها است. تصویری از فضاپیما، نمای زنده دوربین نیست. ادامه ماموریت علمی به معنای ادامه عکاسی نیست.
زمین به دور خورشید می‌چرخد. در طول بخشی از سال به سمت یک فضاپیما حرکت می کند به گونه ای که جدایی آنها را کاهش می دهد، حتی در حالی که فضاپیما به سمت خارج از خورشید ادامه می دهد.
بنابراین، تغییر فاصله منفی به خودی خود خطا یا نشانه ای از چرخش فضاپیما نیست. ما سرعت نسبت به خورشید را از تغییر فاصله نسبت به زمین متمایز می‌کنیم.
برخی مشکلات را می توان با تغییر نرم افزار یا رویه های عملیاتی برطرف کرد، اما این به معنای جایگزینی فیزیکی یک جزء آسیب دیده نیست. در آوریل 2024، این تیم با انتقال کد نرم‌افزار آسیب‌دیده به مکان‌های حافظه دیگر، داده‌های مهندسی قابل خواندن را از Voyager 1 بازیابی کرد.
مداخلات نیاز به تشخیص دقیق دارند و باید زمان سفر طولانی سیگنال را در نظر بگیرند. این موفقیت خاص به این معنا نیست که هر گسلی را می توان از زمین تعمیر کرد.
آنچه می‌توانیم درباره آینده بگوییم، و عدم قطعیت در کجا باقی می‌ماند.
آنها از هلیوپوز، مرز هلیوسفر عبور کرده و وارد محیط بین ستاره ای شده اند. اما اگر منظومه شمسی توسط اجرام گرانشی متصل به خورشید تعریف شود، شامل ابر اورت دوردست نیز می شود که هنوز جلوتر از فضاپیما قرار دارد.
بنابراین خروج از هلیوسفر را نباید با عبور از کل منظومه شمسی یا رسیدن به جایی که گرانش خورشید در آن متوقف می‌شود، اشتباه گرفت.
خیر. الکتریسیته ناکافی ابزار و ارتباطات را محدود می کند، اما خود حرکت فضاپیما را متوقف نمی کند. NASA ادامه پرواز خود را حتی پس از قطع تماس توصیف می‌کند.
پایان اندازه‌گیری‌های علمی، پایان ارتباطات رادیویی و ادامه سفر فضاپیمای فیزیکی چیزهای متفاوتی هستند، نه یک رویداد واحد.
نه به عنوان یک مهلت تضمین شده. عملکردها به توان موجود، دما، وضعیت اجزا و اینکه کدام تغییرات صرفه جویی در مصرف انرژی موفق بوده بستگی دارد. بنابراین NASA تخمین های در حال تحول و تصمیمات عملیاتی خاص را منتشر می کند.
ما فروپاشی پلوتونیوم را به تاریخ ثابتی برای آخرین سیگنال تبدیل نمی کنیم. یک پیش‌بینی قدیمی در یک مقاله بایگانی شده به‌طور خودکار یک طرح فعلی معتبر نیست.
هر کدام یک رکورد طلایی دارند: ضبط فیزیکی تصاویر، صداها، موسیقی و احوالپرسی از زمین. جلد آن شامل دستورالعمل‌های پخش و اطلاعاتی درباره منشا پیام است.
امکان یافتن رکورد توسط کسی پیش بینی نمی شود که این اتفاق بیفتد. این پیامی برای آن احتمال است، نه ارتباط برنامه ریزی شده با یک تمدن خاص.