وویجر 1 و وویجر 2 به سفر خود در فضای بین ستاره ای ادامه می دهند. فاصله محاسبه شده آنها از زمین و خورشید، سرعت و زمان سفر سیگنال را دنبال کنید. مقادیر برای UTC کنونی با استفاده از اپمریدهای ذخیره شده NASA/JPL محاسبه می‌شوند.
مقدار اصلی فاصله هندسی تا مرکز زمین است. سرعت در رابطه با خورشید داده شده است.
محاسبه برای UTC فعلی. این موقعیت از بردارهای هندسی روزانه JPL درونیابی شده است. این تله متری مستقیم نیست.
محاسبه برای UTC فعلی. این موقعیت از بردارهای هندسی روزانه JPL درونیابی شده است. این تله متری مستقیم نیست.
"جریان" به معنای درونیابی برای UTC کنونی است، نه تله‌متری زنده.
وویجر 1 مسیر سریع‌تری را نسبت به وویجر 2 دنبال کرد و اکنون کاوشگر دورتر است. فاصله آن از زمین با حرکت فضاپیما و زمین تغییر می کند. مقادیر زنده بالا این فاصله را از فاصله آن تا خورشید متمایز می‌کند و نشان می‌دهد که یک سیگنال رادیویی چقدر طول می‌کشد تا به زمین برسد.
نمایه وویجر 1 معنی اعداد را توضیح می‌دهد، کدام ابزار فعال باقی می‌مانند، چرا دوربین‌هایش خاموش هستند و چگونه مسیرش به فراتر از هلیوپوز منتهی شد. همچنین برخورد مشتری و زحل، تصویر نقطه آبی کمرنگ و نقطه عطف بعدی فاصله را گرد هم می آورد.
هر دو فضاپیمای NASA در فضای بین ستاره ای، فراتر از هلیوسفر هستند. Voyager 1 از این مرز در 2012 و Voyager 2 در 2018 عبور کرد. آنها از مکان‌های مختلف عبور کردند و به اندازه‌گیری‌هایشان اجازه دادند تا محیط فراتر از هلیوسفر را در دو جهت مختلف نشان دهند.
ردیاب‌های بالا فاصله هر فضاپیما را از زمین و خورشید نشان می‌دهند. اینها جدایی بین دو جسم در یک لحظه معین هستند، نه مسافت طی شده از زمان پرتاب. صفحه موقعیت در طول زمان به شما امکان می دهد موقعیت های قبلی را در طول ماموریت کاوش کنید.
جهت‌ها از بردارهای خورشیدمرکزی JPL می‌آیند. مدارها و حدود شماتیک هستند.
مقیاس شعاعی لگاریتمی · داده های محلی Voyager JPL
خورشید جریانی از ذرات به نام باد خورشیدی را ساطع می‌کند. این منطقه وسیعی را در اطراف خورشید و سیارات تشکیل می دهد: هلیوسفر. مرز بیرونی آن، هلیوپوز، باد خورشیدی را از محیط بین ستاره ای اطراف جدا می کند. هر دو فضاپیما از این مرز عبور کرده اند.
ترک هلیوسفر مانند خروج از کل منظومه شمسی نیست. اگر وسعت آن توسط اجسامی که از نظر گرانشی به خورشید متصل هستند مشخص شود، ابر اورت دوردست را نیز شامل می شود که هنوز جلوتر از Voyagers قرار دارد. «فضای بین ستاره‌ای» محیط اطراف فضاپیما را توصیف می‌کند، نه پایان تأثیر گرانشی خورشید.
این نمودار روند خورشیدمرکزی بلند مدت را مقایسه می‌کند.
فاصله تا خورشید در AU · زمان 1977–2036 · JPL Horizons
| سال | Voyager 1 | Voyager 2 |
|---|---|---|
| 1977 | ۱ AU | ۱ AU |
| 1990 | ۳۹٫۹ AU | ۳۱ AU |
| 2000 | ۷۶٫۲ AU | ۵۹٫۷ AU |
| 2010 | ۱۱۲٫۳ AU | ۹۱ AU |
| 2020 | ۱۴۸٫۱ AU | ۱۲۲٫۷ AU |
| 2030 | ۱۸۳٫۲ AU | ۱۵۴٫۵ AU |
| 2036 | ۲۰۴٫۸ AU | ۱۷۳٫۳ AU |
یک واحد نجومی (AU) دقیقاً 149،597،870.7 کیلومتر است. نور در خلاء این فاصله را تقریباً در 8 دقیقه و 19 ثانیه پوشش می دهد. بنابراین، کیلومترها را می‌توان به‌عنوان چیزی ساده‌تر برای تصور بیان کرد: زمانی که اطلاعات برای سفر از یک فضاپیما طول می‌کشد.
زمان سیگنال یک طرفه، زمان سفر از فضاپیما به زمین است. زمان رفت و برگشت شامل هر دو جهت است، بدون انتظار برای پردازش یک فرمان. محاسبات مربوط به حرکت زمین و فضاپیما در طول انتقال است. فقط دو برابر زمان یک طرفه نمایش داده شده نیست.
دستور پرتاب تعیین‌کننده نبود. Voyager 2 در 20 اوت 1977 راه اندازی شد، در حالی که Voyager 1 در 5 سپتامبر دنبال شد. Voyager 1 مسیر سریع‌تر و کوتاه‌تری را به مشتری و زحل در پیش گرفت و قبل از Voyager 2 به هر دو سیاره رسید.
پروازهای سیاره ای جهت و سرعت فضاپیما را از طریق کمک های گرانشی تغییر داد. مسیر Voyager 1 در زحل، آن را از کنار تیتان و سپس از صفحه سیارات خارج کرد. Voyager 2 تا اورانوس و نپتون ادامه یافت. مسیرهای مختلف آنها جدایی کنونی آنها را توضیح می دهد.
Voyager 2 اولین جفتی بود که پرتاب شد و به سمت سیارات بیرونی حرکت کرد.
یک مسیر سریع‌تر Voyager 1 را قبل از دوقلوی مشتری به مشتری آورد.
پرواز نزدیک، تصاویر دقیقی از سیاره و قمرهای آن، از جمله آتشفشان‌های فعال در Io، به دست آورد.
مجموعه دوم اندازه‌گیری، نقشه‌برداری سیستم Jovian را گسترش داد.
پرواز تیتان مسیر فضاپیما را از صفحه سیارات منحرف کرد.
فضاپیما در طول مسیر منحصر به فرد خود به سمت اورانوس ادامه داد.
Voyager 2 تنها فضاپیمایی است که اورانوس را از نزدیک بازدید کرده است.
Voyager 1 دورتر است. Voyager 2 به تنهایی از اورانوس و نپتون بازدید کرد.
مقایسه باز →صداها، تصاویر و احوالپرسی بر روی یک دیسک مسی طلایی حک شده است.
کاوش درهر Voyager دارای سه ژنراتور ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTGs) است. آنها گرمای حاصل از تجزیه رادیواکتیو پلوتونیوم-238 را به الکتریسیته تبدیل می کنند. توان الکتریکی موجود به تدریج کاهش می یابد، بنابراین تیم ماموریت ابزارهای انتخابی و سایر سیستم ها را خاموش می کند.
دوربین‌ها برای آزاد کردن انرژی و حافظه برای سایر ابزارهای علمی خاموش شدند. نرم افزار کنترل دوربین ها نیز از فضاپیما حذف شد. Voyager 1 آخرین تصاویر خود را در سال 1990 گرفت. می‌توانید عکس‌های این ماموریت را در گالری ما مشاهده کنید.
زمین به دور خورشید می چرخد. در بخشی از سال، حرکت آن به سمت فضاپیما، جدایی آنها را کاهش می دهد، حتی در حالی که فضاپیما به سمت بیرون از خورشید ادامه می دهد. تغییر منفی در فاصله به خودی خود نشان دهنده خطا یا برگشت پرواز نیست.
خیر. این وب‌سایت داده‌های مسیر ذخیره‌شده محلی را از NASA/JPL Horizons بارگیری می‌کند و بین نقاط زمانی آنها برای محاسبه موقعیت برای زمان فعلی درونیابی می‌کند. بنابراین اعداد می توانند به طور مداوم بدون اتصال جدید به فضاپیما تغییر کنند. روش‌شناسی ما فرآیند و محدودیت‌های آن را توضیح می‌دهد.
سرعت ردیاب حرکت فضاپیما را نسبت به خورشید توصیف می کند. تغییر فاصله از زمین نشان می دهد که فضاپیما و زمین با چه سرعتی از یکدیگر دورتر یا نزدیکتر می شوند. اینها مقادیر متفاوتی هستند که در روش ما متمایز شده اند.
سه تصویر اصلی NASA نشان می‌دهد که فضاپیما چه چیزی را دیده است، دانشمندان چه نتیجه‌ای می‌توانند داشته باشند، و منابع اولیه را از کجا بیابند.
Voyager 1 در سال 1979 از یک فوران در قمر مشتری Io عکس گرفت. این تصویر به ایجاد اولین آتشفشان فعال مشاهده شده در خارج از زمین کمک کرد.
مقاله باز →مجموعه ای از تصاویر Voyager 2 از 1989 یک ستون تیره فعال را در تریتون، بزرگترین قمر نپتون ثبت کرد.
مقاله باز →Voyager 1 به سال 1990 نگاه کرد و زمین را کمتر از یک پیکسل ثبت کرد. نسخه آشنا که در اینجا نشان داده شده است، پردازش مجدد آن داده ها در سال 2020 است.
مقاله باز →شنوید Voyager 1 و فراتر از امواج پلاسما چه چیزهایی را آشکار می کند. هلیوپوز.
صدای فضای بین ستاره ای چگونه است؟ →نرم‌افزار 2023-2024 آسیب‌دیده، داده‌های بازگشت‌ناپذیر پرواز و حافظه 2023-2024 مجدداً قابل بازگشت اندازه گیری های علمی.
چگونه NASA Voyager 1 را از زمین تعمیر کرد →چهار تمرین قابل چاپ با استفاده از ردیاب زنده: فواصل، واحدهای نجومی، تاخیر سیگنال و مسیرهای مختلف فضاپیما. پاسخ‌ها گنجانده شده است.
Voyager برای مدارس: کاربرگ →نمودار ناسا دو وویجر را مقایسه می‌کند: پرتوهای کیهانی کهکشانی بیشتر شدند و ذرات کم‌انرژی‌تر درون هلیوسفر کاهش یافتند.
پرتوهای کیهانی در هلیوپاز چه نشان دادند؟ ←چهار نقش از اد استون، لیندا مورابیتو، لیندا اسپیلکر و دان گرنت، همراه با منابع ناسا.
انسان‌های پشت مأموریت وویجر ←جدول زمانی خاموش‌کردن ابزارها و تغییرهای مهندسی در ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ نشان می‌دهد چگونه علم باقیمانده حفظ می‌شود.
تصمیم‌های صرفه‌جویی انرژی وویجر ←اگر یک واحد نجومی یک متر باشد، زمین در ۱ متر، نپتون نزدیک ۳۰ متر و یک روز نوری نزدیک ۱۷۳ متر است.
فاصله‌های وویجر در مقیاس انسانی ←