NASA/JPL
Co promienie kosmiczne ujawniły przy heliopauzie
Układ Cosmic Ray Subsystem (CRS) liczył cząstki o dużej energii podczas obu przelotów. Pomiary pokazują zmianę środowiska, a nie fizyczną ścianę.
01
Dwie grupy cząstek
Wysokoenergetyczne galaktyczne promienie kosmiczne nadchodzą spoza heliosfery. Cząstki o niższej energii na wykresie pochodzą z jej wnętrza. CRS liczy trafienia; ich częstość nie mierzy bezpośrednio odległości.
02
Co zmienia się na granicy
Podczas obu przelotów liczba promieni kosmicznych rośnie, a cząstek heliosferycznych maleje. Voyager 1 zarejestrował zmianę w 2012 r., Voyager 2 w 2018 r. Szczegóły różnią się ze względu na miejsce i czas.
03
Jak odczytywać dowody
Wykres przedstawia dane historyczne, nie dzisiejsze pomiary. Wraz z danymi o plazmie i polu magnetycznym pomogły rozpoznać heliopauzę. To zmienny obszar, nie sztywna powierzchnia.