Voyager 1: gdzie się teraz znajduje?

Jak daleko jest Voyager 1 od Ziemi?

Główna odległość w trackerze to geometryczna odległość pomiędzy Voyagerem 1 a środkiem Ziemi w podanym czasie. Odległość od Słońca pojawia się osobno. Żadna z tych wartości nie oznacza całkowitej drogi przebytej od startu: trasa statku kosmicznego może zakrzywiać się podczas przelotów obok planet, natomiast odległość mierzy odległość dwóch punktów.

Jednostka astronomiczna (AU) to dokładnie 149,597,870.7 kilometrów. Zapewnia wygodną skalę dla tych ogromnych odległości. Dzień świetlny to około 25.9 miliardów kilometrów, odległość, jaką światło pokonuje w 24 godzin. W przypadku dzisiejszej odległości Voyagera 1 w kilometrach lub AU użyj zmieniających się wartości trackera, a nie liczby skopiowanej do artykułu.

Jak szybko podróżuje Voyager 1?

Prędkość Voyagera 1 zależy od wybranego układu odniesienia. Tutaj prędkość jest zależna od Słońca, natomiast zmiana odległości od Ziemi jest osobną wielkością radialną. Aby wyrazić prędkość w kilometrach na godzinę, pomnóż wartość w kilometrach na sekundę przez 3,600. Ta konwersja nie powoduje zmiany układu odniesienia.

Ziemia porusza się wokół Słońca, więc odległość Ziemia–Voyager może się zmniejszać przez część roku, nawet jeśli sonda będzie nadal oddalać się na zewnątrz. Ujemna zmiana odległości Ziemi jest zatem zgodna z podróżą tam. Porównaj wiersz prędkości z wierszem zmiany odległości do Ziemi, zamiast traktować je jako miary wymienne.

Jak długo trwa sygnał z Voyagera 1?

Czas sygnału w jedną stronę opisuje sygnał radiowy przemieszczający się z Voyagera 1 na Ziemię. Polecenie musi także zostać przesłane z Ziemi do sondy, zanim będzie mogła wrócić odpowiedź. Wartość przejazdu w obie strony obejmuje oba przejazdy; nie obejmuje czasu przetwarzania statku kosmicznego, oczekiwania na antenę ani opóźnień w operacjach misji.

Obliczenia uwzględniają ruch Ziemi i Voyagera 1 podczas transmisji. Jest to oszacowanie na podstawie danych o trajektorii, a nie licznik czasu mierzący przybycie określonej wiadomości. Dlatego właśnie ta strona odróżnia pozycję obliczaną w sposób ciągły od telemetrii statku kosmicznego na żywo. Odliczanie dni świetlnych wyznacza próg odległości, a nie pozostały czas trwania misji.

Wystartował drugi, dotarł pierwszy

Voyager 1 wystartował szesnaście dni po Voyagerze 2, lecz leciał krótszą i szybszą trasą do Jowisza i Saturna, wyprzedzając bliźniaczą sondę 15 grudnia 1977 r. Bliski przelot koło Tytana był priorytetem. Jego geometria skierowała sondę po Saturnie na północ od ekliptyki i wykluczyła późniejsze spotkania z Uranem lub Neptunem.

Jowisz: pierścień i dwa nowe księżyce

Największe zbliżenie nastąpiło o 12:05 UTC, w odległości około 280 000 kilometrów. Voyager 1 obserwował Jowisza oraz Amaltheę, Io, Europę, Ganimedesa i Kallisto, odkrył słaby pierścień oraz księżyce nazwane później Tebe i Metis. Program Voyager przyniósł też na Io pierwszą obserwację aktywnego wulkanizmu poza Ziemią.

Saturn i Tytan zmieniły dalszą drogę

Voyager 1 minął Saturna o 23:46 UTC w odległości około 126 000 kilometrów. NASA przypisuje temu spotkaniu pięć nowych księżyców, pierścień G i złożone struktury z księżycami pasterskimi. Gęsta, bogata w azot atmosfera Tytana z metanem zasłaniała powierzchnię; wybrana trajektoria wyprowadziła następnie sondę z płaszczyzny planet.

Jak potwierdzono wejście w przestrzeń międzygwiazdową

Voyager 1 przekroczył szok końcowy 16 grudnia 2004 r., a heliopauzę 25 sierpnia 2012 r. Ponieważ spektrometr plazmy nie działał od 1980 r., granicę rozpoznano po gwałtownych zmianach cząstek i pola magnetycznego, a następnie potwierdzono pomiarami gęstości plazmy PWS. Heliopauza kończy bańkę plazmy słonecznej, nie cały grawitacyjny Układ Słoneczny.

Antena 3,7 m, sześć komputerów i trzy RTG

Każdy Voyager ma antenę wysokiego zysku o średnicy 3,7 m, odbiera polecenia w paśmie S, przesyła telemetrię głównie w paśmie X i korzysta z trzech generatorów z plutonem-238. Po dwie jednostki trzech typów komputerów obsługują polecenia, dane i orientację. NASA podaje około 32 000 słów pamięci i blisko 8 000 instrukcji na sekundę.

Dokąd zmierza Voyager 1

Voyager 1 oddala się o około 3,5 AU rocznie, mniej więcej 35 stopni na północ od ekliptyki w stronę Wężownika. NASA przewiduje, że w roku 40 272 przejdzie około 1,7 roku świetlnego od AC+79 3888. To prognoza trajektorii, nie celowany przelot; wewnętrzna krawędź Obłoku Oorta nadal leży setki lat drogi stąd.