Oś czasu misji
Od dwóch startów i czterech planet olbrzymów do pomiarów za heliopauzą.
Start Voyagera 2
Voyager 2 wystartował jako pierwszy i skierował się ku planetom zewnętrznym.
Start Voyagera 1
Szybsza trajektoria doprowadziła Voyagera 1 do Jowisza przed bliźniaczą sondą.
Voyager 1 przy Jowiszu
Bliski przelot dostarczył szczegółowych zdjęć planety i aktywnych wulkanów na Io.
Voyager 2 przy Jowiszu
Druga seria pomiarów rozszerzyła mapę układu Jowisza.
Voyager 1 przy Saturnie
Przelot obok Tytana skierował sondę poza płaszczyznę planet.
Voyager 2 przy Saturnie
Sonda kontynuowała wyjątkową trasę ku Uranowi.
Pierwsza wizyta przy Uranie
Voyager 2 pozostaje jedyną sondą, która zbadała Urana z bliska.
Pierwsza wizyta przy Neptunie
Ostatnie spotkanie planetarne ujawniło dynamiczną atmosferę i księżyce Neptuna.
Błękitna kropka
Voyager 1 po raz ostatni spojrzał wstecz i sfotografował Ziemię jako ułamek piksela.
Voyager 1 w przestrzeni międzygwiezdnej
Pomiary potwierdziły przekroczenie heliopauzy.
Voyager 2 w przestrzeni międzygwiezdnej
Druga sonda przekroczyła heliopauzę w innym kierunku.
Wyłączenie PLS na Voyagerze 2
Instrument plazmowy wyłączono dla oszczędności energii.
Wyłączenie LECP na Voyagerze 1
NASA wyłączyła eksperyment cząstek niskoenergetycznych; PWS i MAG nadal pracują.
Przedłużenie misji Voyagera 2
Zmiana zasilania przedłużyła pracę trzech instrumentów co najmniej o rok.