هلیوسفر و فضای بین ستاره ای

هلیوسفر یک کره ثابت نیست

میدان‌های خورشیدی به سمت بیرون می‌آیند، میدان باد مغناطیسی را ایجاد می‌کند. شکل و مرز آن به فعالیت خورشیدی و محیط بین ستاره ای اطراف پاسخ می دهد. شوک پایان باد خورشیدی مافوق صوت را کند می کند. غلاف هلیوشا بین آن شوک و هلیوپاز قرار دارد.

شوک پایان و هلیوپوز

Voyager 1 در 16 دسامبر 2004 از شوک پایانی عبور کرد و در 25 آگوست 2012 از هلیوپاز عبور کرد. Voyager 2 از شوک 2007 نوامبر 2007 عبور کرد و در 30 نوامبر 07 از شوک پایان یافت. 2018. مسیرهای مختلف آنها نشان می‌دهد که مرز نه کاملاً متقارن است و نه ثابت.

ذرات، میدان مغناطیسی و چگالی پلاسما

ابزار پلاسمای Voyager 1 در دسترس نبود، بنابراین تیم از تغییرات شدید در ذرات هلیوسفر، پرتوهای کیهانی کهکشانی و میدان مغناطیسی استفاده کرد. اندازه‌گیری‌های موج پلاسما بعداً پلاسمای خارجی متراکم‌تر را نشان داد و تأیید کرد که تلاقی در اوت 2012 رخ داده است.

اندازه گیری مستقیم پلاسما، اما نه لبه گرانشی

PLS کار Voyager 2 افت شدید و سپس ناپدید شدن جریان باد خورشیدی را در 5 نوامبر 2018 اندازه‌گیری کرد. عبور از هلیوپوز به معنای ورود به فضای بین ستاره‌ای با تعریف پلاسما است. ابر اورت بسیار جلوتر است. NASA قرن‌ها را تا لبه داخلی خود تخمین می‌زند و ده‌ها هزار سال را برای گذر از آن تخمین می‌زند.