صدای فضای بین ستاره ای چگونه است؟
Voyager 1 صدا را با میکروفون ضبط نکرده است. زیرسیستم موج پلاسمایی آن (PWS) نوسانات الکتریکی را اندازه‌گیری می‌کند که می‌توان آن‌ها را تقویت کرد و به‌صورت زنگ‌های شنیدنی پخش کرد.
ضبط NASA اصلی
جایگزین نوشتار: دو قسمت حاوی آهنگ‌های افزایشی است. فرکانس بالاتر نشان دهنده پلاسمای متراکم تر است. رنگ نمودار شدت موج را نشان می‌دهد، نه رنگ فضا را.
چیزی را که ابزار اندازه‌گیری کرد
PWS امواج الکتریکی را در پلاسما، گازی از ذرات باردار، حس می‌کند. صدای معمولی را که در هوا حرکت می کند ضبط نمی کند. برخی از فرکانس‌های اندازه‌گیری شده در شنوایی انسان قرار می‌گیرند، بنابراین سیگنال را می‌توان تقویت کرد و از طریق بلندگو پخش کرد.
چرا زمین بالا می‌رود
فرکانس نوسان پلاسما به چگالی الکترون مربوط است. صدای افزایشی مربوط به محیط متراکم تر است. NASA رویدادهای قوی را در اواخر سال 2012 و بهار 2013 شناسایی می‌کند که به دلیل اختلالات ناشی از فعالیت خورشیدی برانگیخته شده‌اند.
آنچه دانشمندان آموختند
چگالی بالاتر با استفاده از هلیوپلاسم بین ستاره ای مطابقت داشت. داده‌های PWS، همراه با اندازه‌گیری‌های ذرات، کمک کردند تا مشخص شود که Voyager 1 در آگوست 2012 از آن مرز عبور کرده است. این ضبط، داده‌های تاریخی است، نه یک فید صوتی زنده.