Hoe klinkt de interstellaire ruimte?
Voyager 1 heeft geen geluid opgenomen met een microfoon. Het Plasma Wave Subsystem (PWS) heeft elektrische oscillaties gemeten die kunnen worden versterkt en afgespeeld als hoorbare tonen.
Originele NASA-opname
Tekstalternatief: twee passages bevatten stijgende tonen. Een hogere frequentie duidt op een dichter plasma; de kleur van de grafiek toont de golfintensiteit, niet de kleur van de ruimte.
Wat het instrument heeft gemeten
PWS neemt elektrische golven waar in plasma, een gas van geladen deeltjes. Het neemt geen gewoon geluid op dat door de lucht reist. Sommige gemeten frequenties vallen binnen het menselijk gehoor, zodat het signaal kan worden versterkt en via een luidspreker kan worden afgespeeld.
Waarom de toonhoogte stijgt
De plasma-oscillatiefrequentie is gerelateerd aan de elektronendichtheid. Een stijgende toon komt overeen met een dichtere omgeving. NASA identificeert sterke gebeurtenissen in de late 2012 en de lente van 2013, opgewekt door verstoringen door zonneactiviteit.
Wat wetenschappers hebben geleerd
De hogere dichtheid kwam overeen met interstellair plasma voorbij de heliopauze. PWS-gegevens, samen met deeltjesmetingen, hielpen vaststellen dat Voyager 1 die grens in augustus 2012 overschreed. Deze opname bestaat uit historische gegevens, geen live audiofeed.