De heliosfeer en de interstellaire ruimte

De heliosfeer is geen vaste bol

De zonnewind voert geladen deeltjes en magnetisch veld naar buiten, waardoor de heliosfeer ontstaat. De vorm en grens ervan reageren op zonneactiviteit en het omringende interstellaire medium. Een beëindigingsschok vertraagt ​​de supersonische zonnewind; de heliosheath ligt tussen die schok en de heliopauze.

Beëindigingsschok en heliopauze

Voyager 1 doorstond de eindschok op 16 december 2004 en de heliopauze op 25 augustus 2012. Voyager 2 overkwam de schok op 30 Augustus 2007 en de heliopauze op 5 November 2018. Hun verschillende routes laten zien dat de grens noch perfect symmetrisch noch vast is.

Deeltjes, magnetisch veld en plasmadichtheid

Het plasma-instrument van Voyager 1 was niet beschikbaar, dus maakte het team gebruik van scherpe veranderingen in heliosfeerdeeltjes, galactische kosmische straling en magnetisch veld. Plasmagolfmetingen onthulden later het dichtere externe plasma en bevestigden dat de kruising had plaatsgevonden in augustus 2012.

Een directe plasmameting, maar niet de zwaartekrachtrand

Voyager De werkende PLS van 2 registreerde een steile daling en vervolgens het verdwijnen van de zonnewindstroom op 5 november 2018. Het oversteken van de heliopauze betekent het betreden van de interstellaire ruimte volgens de plasmadefinitie. De Oortwolk blijft ver voorop; NASA schat eeuwen tot aan de binnenrand en tienduizenden jaren om er doorheen te gaan.