Waar gaan de Voyager's naartoe

Ze zullen niet terugkeren naar de zon

Planetaire flybys plaatsten beide ruimtevaartuigen op paden met voldoende energie om aan de zon te ontsnappen. Ze lopen meestal uit in plaats van continu te accelereren; kleine stuwraketten controleren de stand en voeren kleine correcties uit. Fysieke vluchten gaan door, zelfs nadat de elektrische energie en communicatie uiteindelijk zijn gestopt.

Ten noorden van de ecliptica richting Ophiuchus

NASA vermeldt een ontsnappingspercentage in de buurt van 3.5 AU per jaar, ongeveer 35 graden ten noorden van de ecliptica. Er wordt voorspeld dat 40,272 Voyager 1 ongeveer 1.7 lichtjaren voorbij AC+79 3888 zal passeren. Dit is geen gerichte ontmoeting.

Ten zuiden van de ecliptica richting Boogschutter en Pavo

Voyager 2 ontsnapt met ongeveer 3.1 AU per jaar en 48 graden ten zuiden van de ecliptica. Over ongeveer 40,000-jaren zou het ongeveer 1.7 lichtjaren verwijderd moeten zijn van Ross 248 in Andromeda. Ook dit is simpelweg de voortzetting van zijn pad na Neptunus.

Oortwolk, efemeriden en het eindsignaal

NASA schat ongeveer 300 jaren voor Voyager 1 om de binnenste Oortwolk te bereiken en misschien 30,000 jaren om deze over te steken. Deze website extrapoleert niet verder dan de JPL Horizons-dataset. Communicatie is afhankelijk van afnemend vermogen en verouderde hardware, dus operationele updates kunnen de verwachtingen vergroten, maar kunnen geen exacte datum voor het laatste contact garanderen.