Voyager ontdekkingen bij de planeten

Een gedeelde missie met verschillende mogelijkheden

Beide ruimtevaartuigen zijn gebouwd voor Jupiter en Saturnus. Voyager 1 gaf prioriteit aan een korte Titan-flyby en verliet vervolgens het planetaire vlak. Voyager 2 behield de route naar Uranus en Neptunus. Hun resultaten vullen elkaar daarom aan in plaats van te dupliceren.

Een zwakke ring, nieuwe manen en actieve Io

Voyager 1 onthulde de zwakke ring van Jupiter en ontdekte Thebe en Metis. De grootste verrassing van de missie was het actieve vulkanisme op Io, de eerste waargenomen actieve vulkanen buiten de aarde. Voyager 2 breidde de atmosferische en maanwaarnemingen enkele maanden later uit.

Een dynamisch ringsysteem en een verborgen oppervlak

Het ruimtevaartuig loste fijne ringstructuren, spaken en herdersmanen op. Voyager 1 heeft vijf manen en de G-ring gevonden. De dichte stikstofrijke atmosfeer van Titan, die methaan en koolwaterstoffen bevatte, verborg het oppervlak en maakte van de ontmoeting een belangrijke wetenschappelijke prioriteit.

De enige nauwkeurige waarnemingen van de twee ijsreuzen

Voyager 2 ontdekte tien Uranische manen, twee ringen en een magnetisch veld dat ongeveer 55 graden gekanteld was. Bij Neptunus ontdekte hij zes manen en vier ringen, legde de Grote Donkere Vlek vast en windt rond 1,100 km/u, en observeerde actieve stikstofijspluimen op Triton.