Hoe Voyager-navigatie werkt

Ontwerp, baanbepaling en vliegpadcontrole

NASA verdeelt navigatie in het ontwerpen van een referentietraject, het bepalen waar het ruimtevaartuig zich feitelijk bevindt en het plannen van manoeuvres om afwijkingen te corrigeren. Zwaartekracht, zonlichtdruk en kleine manoeuvreerfouten veranderen voortdurend het werkelijke pad, zodat metingen en voorspellingen zich tijdens de missie herhalen.

Doppler meet snelheid en bereik meet afstand

DSN observeert de stabiele radiodraaggolf. Dopplerverschuiving zorgt voor zichtlijnsnelheid, terwijl getransponeerde tonen voor afstand zorgen. Gegevens van verschillende stations en tijden, samen met nauwkeurige stationposities en tijdreferenties, ondersteunen een driedimensionale trajectschatting en puntvoorspellingen.

Plaatsing is niet hetzelfde als positie

AACS gebruikt hemel- of gyro-referenties en kleine stuwraketten om de antenne met hoge versterking naar de aarde te houden. Een rotatie verandert de houding van het ruimtevaartuig zonder de baan van de zon sterk te veranderen. Een trajectcorrectiemanoeuvre verandert opzettelijk de snelheid; DSN meet vervolgens het resultaat en het navigatiemodel wordt bijgewerkt.

Planeten veranderden de route; Horizons geeft het weer

Voyager 2 gebruikte Jupiter, Saturnus en Uranus om Neptunus te bereiken, waarbij hij een kleine hoeveelheid momentum uitwisselde met elke planeet in een baan. NASA zegt dat de assists de reis van Neptunus met bijna twintig jaar hebben verkort. Deze website interpoleert gepubliceerde JPL Horizons-vectoren voor onderwijs; het is niet het operationele navigatiesysteem en verzendt geen commando's.